کشتار مردم به جرم ظاهر اسلامی آنها، اوج شقاوت و در عین حال درماندگی تشکیلات جنایتکار منافقین است و با هیچ عنوانی مگر «تروریسم کور» نمیتوان از آن یاد کرد.
به گزارش فراق، تنها یک تبهکار حرفهای و کسی که بوئی از انسانیت نبرده میتواند این چنین و بدون کوچکترین ملاحظهای دست به جنایت زند و حتی قربانی خود را نیز نشناسد. برای چنین جنایتکاری، زن، مرد، کودک، پیر و جوان فرقی نمیکند، کافیست زن محجبهای و مردی دارای محاسن باشد تا حکم قتل شان صادر شود.
این نوع ترور تنها نشان دهنده یک چیز است و آن دشمنی آشتی ناپذیر منافقین با اسلام و هر چیزی است که نمودی از اسلام در آن مشاهده شود. در این نوع ترور معیار انتخاب قربانی، شغل و پیشه ای نیست و حتی نیازی نیز به مدرکی دال بر وابستگی اش به نهادهای مردمی وجود ندارد، بلکه ظاهر او تنها معیار است.
در ادامه به بازخوانی اظهارات یکی از فرماندهان واحدهای تروریستی مجاهدین خلق و زندگینامه شهیدی میپردازیم که توسط همین تروریستها تنها به بهانه مذهبی بودن به شهادت رسیده است:
اظهارات ولیاله صفوی یکی از فرماندهان واحدهای تروریستی منافقین در غرب تهران:
«… یکی از واحدهای تروریستی منطقه غرب که افراد آن متشکل از سه نفر به اسامی حسن سرخودش (فرمانده)، مجید حشمتی خواه (راننده) و زهرا احمدی زاده (سرنشین) بودند روز جمعه سوم مهر ماه سال ۱۳۶۰ در اتوبان شهید چمران (پارک وی) نرسیده به میدان توحید پس از مشاهده یک تویوتا که سه سرنشین داشت و یکی از آنها خواهری بود و تیپ ظاهری آنها نشان میداد که حزب اللهی هستند، به تعقیب آنها میپردازند و در موقعیتی بدون کوچکترین سؤال و جوابی آنها را به رگبار می بندند. در این جنایت که به وسیله ماشین سرقتی مردم و با سلاحهای دزدیده شده از مردم، ۲ تن از فرزندان همین مردم را به شهادت می رسند…»
